De voormalige cementinstallatie ligt langs een groot kanaal in een industriële regio en maakte deel uit van een nationaal netwerk van productie- en verwerkingssites dat verspreid lag over meerdere locaties. Het terrein fungeerde niet als volledige cementfabriek met ovens, maar als maalinstallatie waar halfafgewerkt materiaal uit een andere fabriek werd aangevoerd en vervolgens tot cement werd vermalen voordat het werd verdeeld naar klanten. Het aangevoerde materiaal kwam van een grote centrale productiesite die al sinds het begin van de twintigste eeuw actief is en een belangrijke rol speelde in de nationale bevoorrading. De installatie had een capaciteit van ongeveer een half miljoen ton cement per jaar en produceerde onder meer varianten zoals hoogovencement, wat typisch is voor installaties die verschillende mengsels maken op basis van aangevoerd basismateriaal.
De aanwezigheid van de site paste in een bredere strategie waarbij internationale bouwmaterialenbedrijven hun productie en verwerking geografisch spreidden. Die strategie bestaat al meer dan een eeuw en werd toegepast om transportkosten te beperken en regionale markten efficiënter te bedienen. In dit systeem fungeerde de installatie als logistiek en industrieel steunpunt binnen een groter netwerk van fabrieken en distributiepunten. Bedrijfsgegevens tonen dat er al sinds minstens het einde van de twintigste eeuw een cementbedrijf aan het terrein verbonden was dat later werd geïntegreerd in een grotere internationale structuur, wat wijst op fusies en herstructureringen die typisch zijn voor deze sector.
In zijn hoogtijdagen, aan het einde van de jaren zeventig, stelde het complex meer dan vijfhonderd mensen te werk, wat aangeeft dat het toen een belangrijke economische motor in de omgeving was. In de decennia daarna daalde het personeelsbestand sterk door automatisering, schaalvergroting en centralisatie binnen de industrie, waardoor tegen het begin van de jaren 2010 nog slechts enkele tientallen werknemers overbleven. Rond die periode werd aangekondigd dat de installatie zou sluiten omdat de marktomstandigheden verslechterd waren en er een overcapaciteit bestond in vergelijkbare verwerkingssites, gecombineerd met toenemende buitenlandse concurrentie. De locatie werd intern beschouwd als de kleinste van het netwerk, wat haar extra kwetsbaar maakte bij besparingsrondes.
Op het moment van de aankondiging werkten er nog drieënveertig mensen. De sluiting maakte deel uit van een bredere reorganisatie waarbij productiecapaciteit werd verminderd om de bezettingsgraad van andere installaties te verhogen. Na een officiële procedure voor collectief ontslag stopten de activiteiten definitief in het midden van het volgende decennium, waarmee na meerdere decennia een einde kwam aan de industriële functie van het terrein.
Na het stilleggen bleef het gebied achter als een verlaten industriële zone van ongeveer zestien hectare, wat het tot een van de grotere herontwikkelingslocaties in de streek maakte. Enkele jaren later werd beslist dat het terrein zou worden omgevormd tot een bedrijventerrein met focus op circulaire industrie en technologieën met lage uitstoot. Volgens plannen zullen alleen bedrijven met een duurzaam profiel zich er mogen vestigen en wordt infrastructuur aangelegd om transport via het water mogelijk te maken, zodat de logistieke rol van het terrein in aangepaste vorm behouden blijft.
De evolutie van deze plek weerspiegelt de bredere ontwikkeling van de Europese zware industrie: van een arbeidsintensieve productiesite met honderden werknemers in de vorige eeuw, naar een gespecialiseerde verwerkingsinstallatie in een latere industriële fase, en uiteindelijk naar een herbestemd terrein dat gericht is op nieuwe economische activiteiten en milieugerichte technologie.
Tegenwoordig is dit het enige wat overblijft van de fabriek, enkel 10% van wat het ooit was.
Deze foto’s zijn gemaakt in December 2025.
