Charbonnage S

Een voormalige steenkoolmijn werd in het begin van de twintigste eeuw ontwikkeld als onderdeel van de snelle groei van de mijnindustrie. Na de aanleg van de eerste schachten kwam de productie geleidelijk op gang. Naarmate de vraag naar steenkool toenam, werd het complex uitgebreid met extra schachten, nieuwe gebouwen en moderne installaties voor ventilatie, waterafvoer en transport. Destijds gold het terrein als vooruitstrevend doordat veel processen al elektrisch werden aangedreven.

In de decennia daarna groeide de mijn uit tot een belangrijk industrieel centrum met een grote jaarlijkse productie. Na een periode van stilstand en schade werd het complex hersteld en verder gemoderniseerd. Nieuwe voorzieningen verbeterden de ventilatie, de logistiek en de werkomstandigheden, waardoor de mijn opnieuw volledig in gebruik kon worden genomen.

Tijdens een reguliere werkdag vond diep onder de grond een zware gasexplosie plaats. Vrijwel direct daarna volgde een tweede explosie, veroorzaakt door opgewerveld kolenstof dat vlam vatte. De schokgolf verspreidde zich razendsnel door de ondergrondse gangen en leidde tot grote verwoestingen. Verschillende mijnwerkers kwamen direct om het leven, terwijl anderen later bezweken aan de gevolgen van giftige gassen.

Na het uitbreken van de ramp werden reddingsteams onmiddellijk ingezet. Zij moesten werken in uiterst gevaarlijke omstandigheden, met instabiele tunnels, slechte zichtbaarheid en een hoge concentratie schadelijke gassen. Veel overlevenden beschreven een chaotische situatie waarin de verlichting uitviel, communicatie onmogelijk werd en oriëntatie verloren ging. Naast de dodelijke slachtoffers raakten ook veel mensen gewond.

De ramp veroorzaakte veel maatschappelijke onrust en kreeg brede aandacht. Er volgde een uitgebreid onderzoek naar de oorzaak, waarbij tekortkomingen op het gebied van veiligheid en risicobeheersing aan het licht kwamen. Problemen met gasdetectie, ventilatie en noodvoorzieningen speelden hierbij een belangrijke rol. Uiteindelijk werden verantwoordelijken juridisch aansprakelijk gesteld voor de gemaakte fouten.

Als gevolg van de ramp werden de veiligheidsvoorschriften binnen de mijnbouw aanzienlijk aangescherpt. Moderne elektronische detectiesystemen vervingen oudere controlemethoden en persoonlijke nooduitrusting werd voortaan standaard onderdeel van het werk. Deze veranderingen moesten de kans op vergelijkbare ongevallen in de toekomst zo klein mogelijk maken.

Enkele jaren later werd de steenkoolwinning definitief beëindigd. De meeste installaties werden afgebroken en de ondergrondse infrastructuur werd veilig afgesloten. Slechts een klein deel van de oorspronkelijke gebouwen bleef behouden vanwege hun historische en industriële waarde.

Deze foto’s zijn genomen in Mei 2025.