De geschiedenis van de mijn begint in de negentiende eeuw, in een gebied in Frankrijk waar veel steenkool in de bodem aanwezig was. Rond 1856 werd daar voor het eerst steenkool ontdekt. Deze ontdekking was van groot belang, omdat steenkool in die tijd een onmisbare grondstof was voor fabrieken, machines en de snel groeiende industrie. Kort na de eerste vondst begon men met het graven van de eerste schachten en werd de mijn stap voor stap verder uitgebouwd.
In de jaren daarna groeide de mijn snel uit tot een belangrijk industrieel terrein. Er kwamen meerdere schachten, werkplaatsen en installaties om de steenkool te verwerken en te vervoeren. Ook werden spoorlijnen aangelegd zodat de kolen gemakkelijk naar fabrieken en andere delen van het land konden worden gebracht. Door deze uitbreiding ontstond rondom de mijn een hele gemeenschap van arbeiders en hun families.
Aan het einde van de negentiende eeuw en het begin van de twintigste eeuw nam de productie steeds verder toe. De mijn bood werk aan duizenden mensen. Niet alleen mensen uit de omgeving kwamen er werken, maar ook arbeiders uit andere regio’s en landen. Hierdoor groeide de bevolking rondom de mijn sterk. Er werden woningen gebouwd voor de mijnwerkers, evenals scholen, badhuizen en andere voorzieningen. Het dagelijkse leven van veel gezinnen draaide volledig om het werk in de mijn.
Tijdens de twintigste eeuw speelde de mijn een grote rol in de economie van Frankrijk. Vooral na de Tweede Wereldoorlog werd er veel geïnvesteerd in de modernisering van de site. De mijn kwam onder staatsbeheer en kreeg nieuwe machines, modernere schachten en betere transportinstallaties. In deze periode bereikte de productie haar hoogtepunt. Dagelijks werden enorme hoeveelheden steenkool gewonnen en duizenden mijnwerkers waren er aan het werk.
Het werk in de mijn was zwaar en gevaarlijk. Mijnwerkers brachten lange dagen onder de grond door, vaak in moeilijke omstandigheden. Ze kregen te maken met stof, hitte, instortingsgevaar en soms gasexplosies. Toch was het werk voor veel families de belangrijkste bron van inkomen, waardoor meerdere generaties vaak in dezelfde mijn werkten.
Vanaf de jaren zestig begon de steenkoolindustrie langzaam achteruit te gaan. Andere energiebronnen, zoals olie en aardgas, werden steeds belangrijker en goedkoper. Daarnaast werd buitenlandse steenkool vaak goedkoper ingevoerd. Hierdoor werd het steeds minder rendabel om de mijn open te houden. Ondanks pogingen om de productie voort te zetten, werd uiteindelijk besloten de mijn te sluiten.
Na meer dan een eeuw van activiteit stopte de winning definitief aan het einde van de twintigste eeuw. Daarmee kwam een einde aan een belangrijk hoofdstuk in de industriële geschiedenis van Frankrijk. Voor veel families betekende dit niet alleen het verlies van werk, maar ook het einde van een levenswijze die generaties lang had bestaan.
Deze foto’s zijn gemaakt in April 2026.
