Concrete City is een verlaten wooncomplex nabij Nanticoke in Luzerne County, in de staat Pennsylvania. Het werd in 1911 gebouwd als experimentele bedrijfskolonie voor arbeiders van de steenkoolmijnen in de regio. Het project werd ontwikkeld door de Delaware, Lackawanna and Western Railroad (DL&W), die huisvesting wilde bieden aan werknemers van de nabijgelegen Truesdale Colliery. Het plan was vooruitstrevend: een duurzame, brandveilige en moderne woonwijk volledig opgebouwd uit gegoten beton, wat in die periode als innovatief en toekomstgericht werd beschouwd.
Het complex bestond uit twintig identieke gebouwen, elk ontworpen als duplex, waardoor er veertig wooneenheden ontstonden. De gebouwen stonden opgesteld in een vierkante lay-out rond een centraal gemeenschappelijk terrein. In het midden waren recreatieve voorzieningen gepland, waaronder een speeltuin, tennisveld, honkbalveld en een klein zwembad. De woningen hadden beneden een woonkamer, eetkamer en keuken, en boven vier slaapkamers. Verwarming en koken gebeurden met kolenkachels. Ondanks het moderne uiterlijk ontbrak aanvankelijk binnenriolering; bewoners gebruikten buitenstaande toiletten achter de woningen.
Hoewel het project ambitieus was, kwamen al snel ernstige problemen aan het licht. Het massieve beton bleek slecht aangepast aan het klimaat van noordoostelijk Pennsylvania. De huizen waren extreem koud in de winter en vochtig gedurende het hele jaar. Bewoners meldden condensvorming op muren, vochtproblemen, schimmel en zelfs bevriezende kleding in kasten tijdens strenge winters. Het ontbreken van riolering werd uiteindelijk het grootste struikelblok. Lokale autoriteiten eisten aansluiting op een modern rioleringssysteem, maar de kosten daarvan — destijds geschat op ongeveer 200.000 dollar — werden als te hoog beschouwd door de eigenaars. Rond 1924 werd het complex daarom volledig verlaten, amper dertien jaar na de bouw.
Na de sluiting kwam het terrein in handen van de Glen Alden Coal Company. Er werd een poging gedaan om de gebouwen met dynamiet te slopen; meer dan honderd ladingen explosieven werden gebruikt. De massieve betonnen constructies bleken echter uitzonderlijk sterk en liepen slechts beperkte schade op. Omdat volledige afbraak te kostbaar werd, liet men het complex simpelweg achter. Sindsdien staat Concrete City leeg en raakte het langzaam in verval.
In de decennia daarna werd het terrein blootgesteld aan vandalisme, graffiti en natuurlijke erosie. Brandweer- en politiediensten gebruikten het gebied regelmatig als trainingslocatie, wat brand- en schroeischade op de muren achterliet. Het centrale terrein en de recreatieve voorzieningen verdwenen grotendeels door overwoekering en verwaarlozing. Een klein zwembad dat oorspronkelijk deel uitmaakte van de gemeenschap werd al rond 1914 gedempt na een verdrinkingsincident.
Ondanks de vervallen staat groeide de historische waarde van het complex. In 1998 werd de site erkend als historische plaats door de Pennsylvania Historical and Museum Commission. Tegenwoordig wordt Concrete City beschouwd als een zeldzaam en vroeg voorbeeld van grootschalige betonnen woningbouw en industriële stadsplanning in de Verenigde Staten. Het terrein trekt urban explorers, fotografen, dronepiloten en geschiedenisliefhebbers aan vanwege zijn post-apocalyptische uitstraling en unieke bouwtechniek, waarbij sommige structuren naar verluidt in één dag werden gegoten.
Deze foto’s zijn gemaakt in Januari 2026.
